Gewoon tussendoor

Papers, tentamens, geestelijk afscheid nemen, in gedachten inpakken, laatste cadeautjes kopen, kaarten die al maanden klaar geschreven op mijn bureau liggen versturen, organiseren, leiding over de groep hebben, drukke mensen, rustige mensen, mensen die aandacht eisen, moe, blij, verdrietig, druk, gelukkig, nadenken, plannen, een beetje nostalgisch en vooruitkijken… zo ziet mijn leven er nu even uit.

“And you’d say : Faith in God alone made Him so strong, gave him strenght to carry on…” (Sebastian Demrey, Fly Sister )

10 reasons why….

10 reasons why I should go to the Netherlands:

1. People
2. Food: Stroopwafels, Kibbeling met Jopie-saus, Patat met Frikandel speciaal, Gevulde koek, ONKOSHERE pizza, Vla
3. Library
4. Work – good for my savingsaccount
5. My brothers
6. people.. and yes for the careful reader, twice, because I need 10 reasons.
7. water
8. life is cheaper
9. driving a car
10. Without leaving Israel, I can’t come back.

10 reasons why I should stay in Israel:

1. People
2. Jerusalem
3. Beer Sheva
4. Jaffo
5. The Kineret
6. I need to visit places up north
7. Weather
8. Desert
9. Food: Pitah, Falafel, Shakshuka, Fruit, Vegetables, Shaorma, Kebab, Eggplants etc.
10. Glidah Beer Sheva!!!!!
11. Market
12. Oranges
13. Lemon-nana
14. Society
15. Language
16. Hiking
17. University
18. Roommates
19. Songs, Games, Concerts, Events
20. No gift-shopping
21. Oh wait, maybe because I have more than 10 reasons?

Oh yeah, and just in case anybody ever wondered… I will always be going back to Romania. I don’t need 10 reasons for that. It is home. It is were my family is.

Laura Story – Blessings

We pray for blessings

We pray for peace

Comfort for family, protection while we sleep

We pray for healing, for prosperity

We pray for Your mighty hand to ease our suffering

All the while, You hear each spoken need

Yet love us way too much to give us lesser things

Cause what if Your blessings come through raindrops

What if Your healing comes through tears

What if a thousand sleepless nights

Are what it takes to know You’re near

What if trials of this life are Your mercies in disguise

We pray for wisdom

Your voice to hear

And we cry in anger when we cannot feel You near

We doubt Your goodness, we doubt Your love

As if every promise from Your Word is not enough

All the while, You hear each desperate plea

And long that we’d have faith to believe

Cause what if Your blessings come through raindrops

What if Your healing comes through tears

What if a thousand sleepless nights

Are what it takes to know You’re near

And what if trials of this life are Your mercies in disguise

When friends betray us

When darkness seems to win

We know the pain reminds this heart

That this is not, this is not our home

It’s not our home

Cause what if Your blessings come through raindrops

What if Your healing comes through tears

And what if a thousand sleepless nights

Are what it takes to know You’re near

What if my greatest disappointments

Or the aching of this life

Is the revealing of a greater thirst this world can’t satisfy

And what if trials of this life

The rain, the storms, the hardest nights

Are Your mercies in disguise

Een beetje van dit en een beetje van dat

“You don’t have to remember everything but you don’t have to forget everything either.”

Vorige week woensdag was een drukke dag. Voor een van mijn college moet ik een presentatie houden over een museum in Israël en ik had besloten (na ja, de docente had besloten en ik wil het vak halen) om bij museum langs te gaan. Zo kwam ik in Ashkelon terecht, een prachtige kustplaats. Ik moest op de Kibboets, Yad Mordechai ( Ter herinnering aan Mordechai) zijn.

De Kibboets werd in de jaren 40 opgericht, door Joden die tijdens WOII in Palestina waren. Door omstandigheden en politiek, werden ze gedwongen om hun kibboets naar de leider van de getto-rebellie in Lodz te vernoemen. Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948, werd er veel om de kibboets gevochten doordat hij op de hoofdweg richting Tel Aviv ligt. Doordat er 20 mensen omkwamen en er, ik citeer, “heldhaftig” gevochten werd, is op de kibboets een museum gebouwd. Dit museum moet Joods verzet en zelfverdediging symboliseren en herdenken, wat ook ten volle gebeurd.
Ik vind het altijd zo interessant om te zien hoe geschiedenis, mensen, daden geïnterpreteerd kunnen worden. Hoe iedereen vroeger dus een held was, geen fouten enz. enz. enz. Ja, ja ik weet het… die goede oude tijden… maar toch.
Geschiedenis en Herinnering zijn twee heel complexe concepten en dat is een van de dingen die we hier volop geleerd hebben. Alles heeft ten minste 10 kanten, iedereen heeft zijn eigen versie en ergens is er de waarheid. Zo lang je maar niet vergeet dat mensen mensen blijven, dat we allemaal fouten maken en moeilijk doen, dat een held zijn niet inhoudt dat je perfect bent – maar dat je weet met je fouten om te gaan, en weer op te staan nadat je gevallen bent.
Wow. Diep

En toch, het museum was erg mooi en ontroerend. Officieel gesloten, kreeg ik een privé-rondleiding en ik raad het ieder van harte aan —- als je ooit in de buurt bent, ga vooral naar Yad Mordechai en doe de groeten aan Linda.

Na een uur in de gloeiende zon gewacht te hebben, nam ik de bus terug naar Beer-Sheva, of the Shebs of Bash, en ging ik naar een Ethiopisch festival. Mijn vrijwilligerswerk heeft Ecothiopia georganiseerd- een ecologisch, Ethiopisch festival waarin je de Ethiopische cultuur kennen leert en je ook dingen over het milieu leert.
Geweldig.
Heerlijk gegeten, leuke dingen gezien en vooral genoten. Die mensen kunnen dansen. Wow. Vanaf jongs aan…dat rythme-gevoel, die flexibiliteit….Wow….. Ik stond versteld en was ERG jaloers
Ik moet echt ooit naar Ethiopië…. en ondertussen genoot ik van al de mensen. Mensen bekijken is en blijft een van mijn lievelingsbezigheden. En doordat die Ethiopiërs zo’n traditionele groep zijn was het alleen maar leuker: mannen en vrouwen strikt gescheiden, oud versus jong, koppelpogingen binnen de groep, omgang enz. enz enz. Jahaaa….. Mensen zijn gewoon leuk.

En daarna, in een cafeetje gegeten met een gedeelte van mijn familie hier.

Donderdag was Tymon klaar met de MIddelbare..een hele speciale dag in Roemenie en dat was wel even moeilijk. Moeilijk omdat ik er niet bij kon zijn, omdat ik dat allemaal niet mee kon maken, omdat ik zo veel herinnering van mijn eigen dag heb en mijn kleine broertje nu opeens zo klein niet meer is. Van baby gepromoveerd tot kleuter Succes met je BAC, Tym!

Vrijdag in Jaffa geweest. Het was over de 40 graad en we kwamen tot de conclusie dat dat wel erg warm was
En verder eigenlijk niets bijzonders…

Hoe gaat het eigenlijk met jullie? Nog leuke, mooie, ontroerende, verdrietige dingen gebeurd?

Liefs,
In His grip,
Es

This slideshow requires JavaScript.

Bedankt

Gewoon een kort berichtje tussendoor om jullie te bedanken voor de kaarten die ik gekregen heb. Mijn kamer is leuk, fleurig, kaartig en gewoon gezellig….
Het is fijn om te weten dat er af en toe aan me gedacht wordt, fijn om aan mensen te denken die een plaatsje op mijn muur hebben.
Nederland mis ik niet, maar jullie wel!

Als iedereen nou hierheen kwam en ik hier blijven kon, dan zou mijn probleem opgelost zijn

In gedachten en gebeden bij jullie,
Esthera

Home alone

Esthera is weer alleen na een week bezoek gehad te hebben. Het was een heerlijke, drukke, lange week waarin we veel gelachen en gepraat hebben. Esther en Sylvia (alfabetische volgorde meiden) hadden besloten om hun meivakantie in Israël te vieren. Ik vond het natuurlijk een geweldig besluit en was ontzettend blij om ze hier te hebben… Ik heb genoten.

We hebben van alles gedaan en toch niet genoeg. Ik kon ze mijn plekje aan het Meer van Galilea niet laten zien, ook zijn we alleen maar aan ministukjes van Jeruzalem toegekomen, maar toch… het was goed.

De Dode Zee, Jeruzalem, Tel Aviv, Beer-Sheva, het monument buiten de stad, de lange busritten met al die vreemde mensen – ik hoop dat ze iets van mijn leven gezien hebben, dat ze een beetje begrijpen waarom ik hier niet meer weg wil.
Het weer was heerlijk, vaak tussen de 30-40 graad, dus we zijn allemaal rood en bruin geworden. Pijnlijk, pijnlijk, maar natuurlijk zijn we ook ontzettend trots: we hebben de zon gevonden en de zon heeft haar tekens op ons achter gelaten!

En ondertussen kwamen en gingen Holocaust-dag, Herdenkingsdag en Onafhankelijkheidsdag. Als ik nog een keer zo’n sirene hoor word ik gek. Het eist zijn tol.
Holocaust-dag ‘vierden’ we op campus. Er was een ceremonie, maar eerst twee minuten stilte: de sirenes loeiden, iedereen was stil, in zich gekeerd. Sirenes zijn hier het teken van stilte: iedereen stopt met zijn activiteiten, mensen stappen uit de auto’s of uit bussen, alles word stil en men gaat denken en herdenken. Want een ieder die gestorven is had een naam, een leven, een betekenis en verdient herdacht te worden.

Een week later was de Herdenkingsdag van het Leger: Een dag ter ere van alle gevallene soldaten en van slachtoffers van het terrorisme. De dag begon op zondagavond en eindigde op maandagavond. Ik woonde een ceremonie bij, op het stadsplein: in stilte werd de vlag naar beneden gehaald en op halfstok gezet. Een twee minuten sirene volgde, twee minuten van stilte en nog nooit heeft een alarm mij zo geraakt: we stonden naast de plek waar het afging, en het ging door merg en been. Twee minuten van stilte, van een krijsend alarm, ik dacht op een gegeven moment dat mijn trommelvlies het begeven zou. En toch heb ik ook herdacht. Mensen die gestorven zijn met of voor een doel, of mensen die gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren. Het is allemaal zo relevant, zo actueel hier. Er gaan nog steeds soldaten dood. Het moet herdacht worden. De ceremonie die daarop volgde was indrukwekkend en samen hebben we het “HaTikva” (de Hoop)- het volkslied gezongen. Wat fijn dat wij altijd Hoop mogen hebben in Hem. Hij die ook gestorven is, Hij die elke dag herdacht mag worden , maar die weer opgestaan is!
De volgende dag, om 11 uur ‘ochtends nog een keer een sirene: 1 minuut, ter ere van de gevallenen. En ‘s avonds moesten we een inwendig knopje omdraaien. Na een dag van treuren, van rouw, begon het feest, begon Onafhankelijkheidsdag. Vuurwerk, concerten, muziek, feesten. Ze zijn hier blij met hun Onafhankelijkheid!
OP de dag zelf is het een nationale barbequedag. Iedereen bbqt, iedereen is bij vrienden of familie.
Herdenkingsdag en Onafhankelijkheidsdag waren uiteraard vrij.
En een dag later begon alles weer. Het was moeilijk om weer vroeg op te staan, om weer bezig te zijn met het alledaagse en toch is het fijn om weer in het eigen ritme te zijn.

Een oud Joods gezegde zegt dat een mens twee keer kan sterven, de tweede maal is als zijn naam niet meer wordt genoemd.

Summertime…. and the living is easy :)

Na 10 dagen vakantie is alles eindelijk weer open en zijn de scholen, universiteiten enz. enz. weer begonnen. Of dat allemaal wel zo leuk is, daar verschillen de meningen erg over. Voor mij was 7 uur gisterochtend in ieder geval erg vroeg, en dat werd dus dan ook maar half 8. Half 8, snel in de douche – dacht ik- maar nee. Het warme water staakte weer eens en was niet lauw, maar ijskoud. Nou is dat in principe niet zo erg, maar het gebeurt altijd op de meest onhandige tijden.
Het lijkt Roemenië wel…. Vorige week vrijdag hadden we bericht gekregen dat er wateronderhoud zou zijn, dus wij allemaal emmers, kommen, meetbekers, flessen en noem maar op vullen om toch fatsoenlijk de dag door te kunnen komen en toen het eindelijk zo ver was ging de stroom uit en bleef het water komen Ik denk dat ze nu dus bezig zijn met het water.
Daar kun je verder niets aan doen en de onderhoudsmensen hebben ook werk nodig.
Al blijft het een hele interessante vraag voor mij: Hoe kun je in vredesnaam koud water hebben in de woestijn? Zou het niet veel logischer zijn om veel te warm water te hebben en niet ijskoud spul?

Het weer is in wel ontzettend warm en leuk: Net een versgeperste sinaasappelsap( מיץ תפוזים) in de stad gedronken, nu even buiten studeren en straks weer naar college. En ik moet vooral niet vergeten om nieuwe papiervouwkunsten te google-en, papierhoedjes vouwen tijdens een extreem saaie les wordt wat…saai
… Living the good life!

מיץ תפוזים!