Everything inside me cries for order
Everything inside me wants to hide
Is this shadow an angel or a warrior?
If God is pleased with me, why I am I so terrified?
Someone tell me I am only dreaming
Somehow help me see with Heaven’s eyes
And before my head agrees, my heart is on its knees
Holy is He. Blessed am I.

Be born in me, be born in me
Trembling heart, somehow I believe that You chose me
I’ll hold you in the beginning, You will hold me in the end
Every moment in the middle, make my heart your Bethlehem
Be born in me

All this time we’ve waited for the promise
All this time You’ve waited for my arms
Did You wrap yourself inside the unexpected
So we might know that Love would go that far?

Be born in me, be born in me
Trembling heart, somehow I believe that You chose me
I’ll hold you in the beginning, You will hold me in the end
Every moment in the middle, make my heart your Bethlehem
Be born in me

I am not brave
I’ll never be
The only thing my heart can offer is a vacancy
I’m just a girl
Nothing more
But I am willing, I am Yours

Be born in me, be born in me
I’ll hold you in the beginning, You will hold me in the end
Every moment in the middle, make my heart your Bethlehem
Be born in me….

                                                        ( Francesca Battistelli – Be Born in me)

http://www.youtube.com/watch?v=QsXOP7aQeqQ&feature=relmfu

Have a blessed Christmas and a blessed, abundant, beautiful 2012!

I couldn’t put the book down because of the beauty and truth of the words and whenever I had to put it down, I did so with a sense of awe and uneasiness. Uneasiness because in a life in which every day I have so many things to be grateful for, I often forget to look at them, take them for granted and focus on the bad and wrong in this world.

Uneasiness, uncomfortableness but also inspiration. The desire to make things better. The wish of changing again. The awareness of the fact that I need to be humble, over and over again.

Humble. Because, really, in the end, what have I done to deserve the beauty in my life? What have I done to deserve to see and perceive things? What did I do that made me worthy of the love I receive every day? Nothing.

It is only by grace. Unending, everlasting grace. His grace. His love. His joy in seeing my joy, His delight in seeing me, a little human being, enjoy and be happy.

Because in the end, that is what I am. Happy. Happy and truly grateful by the good I have in my life. I am making my list of 1001 gifts, are you?

“ For of Him, and through Him, and to Him, are all things: to whom be glory for ever. Amen” (Romans 11:36)

Het afgelopen jaar heeft bij mij in het teken van veel veranderingen gestaan. Het jaar is nog lang niet voorbij dus ik ga er min of meer van uit dat er nog veel meer staat te gebeuren in en rondom mij. Dit brengt me geestelijk nog wel eens in de war, of beter gezegd in de knoop. Alles gebeurt zo snel en vaak plotseling dat het ander daardoor in de schaduw komt te staan.

Ik ben sinds zaterdag weer thuis. Thuis thuis – in Roemenie dus. Op het moment zit ik lekker buiten in het zonnetje naast mijn zusjes die aan het tekenen zijn en ik geniet, ik geniet met heel mijn hart. Ik geniet van de zon die me heerlijk warm maakt, ik geniet van het thuis-gevoel wat me van binnen helemaal warm en veilig laat voelen, ik geniet van mijn broers en zussen en ouders, van de herrie en de stilte, van het lawaai op straat, van de trein die langs komt, van de dieren, de buren, het verslaan van mijn broertje met een spelletje, ik geniet gewoon van het leven.

Met mijn hart wijd open….

‘Savonds lig ik in mijn oude, vertrouwde kamer met wijd geopende ogen. Waar is de tijd gebleven? Hoe komt het dat dingen die jaren geleden zo normaal waren nu alleen nog maar herinneringen zijn? Heb ik wel bewust genoeg geleefd? Leef ik nu wel bewust genoeg?

Als ik mijn kamertje rondkijk zie ik weer dat meisje voor me die droomde, leerde, woedend en gelukkig was, heel wat mensen zijn in die kamer geweest, ik heb er heel wat opstellen geschreven, mijn huiswerk gedaan, vooral gelezen en gedroomd. En nu, schrijf en droom ik op andere plaatsen, komen andere mensen mijn kamer binnen, zijn andere dingen van belang in mijn leven en toch  - ik kom altijd terug.

Leven wij wel bewust genoeg? Of vinden we alles zo normaal en vanzelfsprekend dat we met gesloten hart en ogen door het leven gaan? Ik betrap me er zelf wel vaak op en dan ontdek ik dat de tijd door mijn handen glipt en niets achter laat, dat mijn gesloten ogen me menig warme herinneringen afgenomen hebben. En dat mag niet.

” Winter must be cold for those who have no warm memories.”

Ik heb heel veel ‘ warm memories’ , maar ik heb ontdekt dat je er nooit genoeg kunt hebben en dat ze heel gevoelig zijn voor tijd, vergeetachtigheid en nieuwe herinneringen.

Ik ga vandaag met wijd open ogen en hart door het leven.

Officieel ben ik er weer. Maandagavond, na een 18-uur-lange reis en tenminste 28 uur geen slaap, was ik weer in het groene, groene, groene Dokkum. Mijn eerste indruk: groen en water!

Tweede indruk: het is hier koud. Het regent en het is grijs. Wow. Ik hoop dat het tropische weer op maandag er ook echt aankomt want anders emigreer ik sowieso. Herfst in Juni, wie bedenkt dat nou ?

Drie: Het is hier wel erg lang licht.

Vier: Het eten.

Vijf: Mijn kamer is zo groot vergeleken met mijn hokje in Israel en wat heb ik veel spul, ik kan best zonder. Heb een halfjaar met en op het minimum geleefd dus een dezer dagen gaat sowieso de helft van mijn aardse bezitten weg

Algemeen gevoel:  Verwarring. Ik ben verward, in de war en in de knoop. Maandag was een emotionele achtbaan. Na een week van afscheid nemen en hele lange dagen incl. de reis terug was ik emotioneel gewoon op.  En verward. Arme grootouders….

Nu ben ik er emotioneel wel weer. Ik heb heel veel geslapen, al uitgepakt (jaaaaa, een uur na aankomst was alles uit de koffer…goed he), wat mensen gezien en gebeld en al mijn papierboel geregeld.  Ben nog steeds in de war, maar wel trots. Mijn papierrommel is af.

Tja en in de war omdat…. het weer anders is, de mensen hier gewoon Fries spreken,  het normaal is om gewoon te bidden en Bijbel te lezen aan tafel, iemand anders kookt en maakt schoon, mijn vrienden zijn min of meer allemaal weg, en vooral, ik heb een halfjaar ergens gewoond en die periode is afgesloten. Ik ben gewoon in de war.

Gisteren was ik even in de bieb (die heb ik wel gemist ) en ik zat rustig wat boeken te bekijken. Opeens ging het alarm was. Ik sprong op, helemaal in de war en zou naar de schuilkelder toe rennen. Maar niemand om me heen reageerde, iedereen ging gewoon rustig door met van alles en nog wat. Inademen, uitademen Es, rustig worden, normaal doen….het alarm ging nog een paar keer af en toen ik eindelijk weer naar huis ging, zag ik de bedrijfsauto van een of andere beveiligingsfirma buiten staan. Ze waren iets nieuws aan het installeren.

Zo in de war ben ik dus

P.S.: Ook al ben ik er weer, ik blijf af en toe bloggen. Gewoon, omdat mijn Israel-verhaal nog lang niet helemaal verteld is.

Ik ben klaar met het intellectuele gedeelte van mijn tijd hier. Ergens ben ik blij dat het zo lang geduurd heeft, want zo kon ik het ‘menselijke’ gedeelte een beetje verder van me afhouden. Maar het is nu toch wel tijd voor het erge geworden:

inpakken en afscheid nemen. Ik weet niet wat ik erger vind, afscheid nemen denk ik toch wel . Afscheid nemen van mensen die een half jaar mijn familie waren, die mijn tijd hier zo uniek en mooi gemaakt hebben en van wie ik niet weet of, waar en wanneer ik ze ooit weer ga zien.

En toch is het ook de tijd om te gaan. Weg gaan, andere mensen zien, tijd hebben om deze tijd te verwerken en analyseren en uiteindelijk zien welke vriendschappen blijven en welke niet:  met wie blijf je daadwerkelijk in contact, wie wil je weer zien?

En zonder weg gaan, kan je ook niet terug komen.

Gisteren heb ik afscheid van Jeruzalem genomen, dat was vreemd.  Het is onrealistisch om weg te gaan. Vandaag bracht ik een van mijn beste vriendinnen hier naar het treinstation – zij voelde het afscheid als een reis, een schoolreis en dat ze wel weer terug zou komen..’t zou leuk zijn, maar ja…ze is op weg naar huis.

Allemaal dingen spoken door mijn hoofd nu.

Ik heb nog wat tijd nodig. Tijd om nog bewuster te leven, om nog meer te genieten, om nog meer te onthouden omdat tijd zo snel voorbij vliegt.  Ik heb nog wat tijd nodig. Tijd om in te pakken, afscheid te nemen, dingen te regelen maar ook tijd om na te denken, God te danken en te zien wat dit halve jaar me gebracht heeft. Tijd. Tijd om nieuwe mensen te ontmoeten, om nieuwe dingen te ontdekken, om Gods volgende stap voor mijn leven te vinden.

En nu heb ik tijd nodig om te slapen

Weltrusten ….

Daarbij hoorden we beide een vers die we al heel lang niet meer gelezen hadden:
“Elke plant, die mijn hemelse Vader niet geplant heeft, zal uitgeroeid worden.” (Mat. 15:13)
Ons gebed is dat een ieder een hemelse plant mag worden en dat de Vader al het onkruid uit onze harten zal halen.

Nu maar weer verder paperen. Nog een paar te gaan en dan kan ik beginnen met inpakken en afscheid nemen.

Shabbat Shalom!

“And you’d say : Faith in God alone made Him so strong, gave him strenght to carry on…” (Sebastian Demrey, Fly Sister )

1. People
2. Food: Stroopwafels, Kibbeling met Jopie-saus, Patat met Frikandel speciaal, Gevulde koek, ONKOSHERE pizza, Vla
3. Library
4. Work – good for my savingsaccount
5. My brothers
6. people.. and yes for the careful reader, twice, because I need 10 reasons.
7. water
8. life is cheaper
9. driving a car
10. Without leaving Israel, I can’t come back.

10 reasons why I should stay in Israel:

1. People
2. Jerusalem
3. Beer Sheva
4. Jaffo
5. The Kineret
6. I need to visit places up north
7. Weather
8. Desert
9. Food: Pitah, Falafel, Shakshuka, Fruit, Vegetables, Shaorma, Kebab, Eggplants etc.
10. Glidah Beer Sheva!!!!!
11. Market
12. Oranges
13. Lemon-nana
14. Society
15. Language
16. Hiking
17. University
18. Roommates
19. Songs, Games, Concerts, Events
20. No gift-shopping
21. Oh wait, maybe because I have more than 10 reasons?

Oh yeah, and just in case anybody ever wondered… I will always be going back to Romania. I don’t need 10 reasons for that. It is home. It is were my family is.

We pray for peace

Comfort for family, protection while we sleep

We pray for healing, for prosperity

We pray for Your mighty hand to ease our suffering

All the while, You hear each spoken need

Yet love us way too much to give us lesser things

Cause what if Your blessings come through raindrops

What if Your healing comes through tears

What if a thousand sleepless nights

Are what it takes to know You’re near

What if trials of this life are Your mercies in disguise

We pray for wisdom

Your voice to hear

And we cry in anger when we cannot feel You near

We doubt Your goodness, we doubt Your love

As if every promise from Your Word is not enough

All the while, You hear each desperate plea

And long that we’d have faith to believe

Cause what if Your blessings come through raindrops

What if Your healing comes through tears

What if a thousand sleepless nights

Are what it takes to know You’re near

And what if trials of this life are Your mercies in disguise

When friends betray us

When darkness seems to win

We know the pain reminds this heart

That this is not, this is not our home

It’s not our home

Cause what if Your blessings come through raindrops

What if Your healing comes through tears

And what if a thousand sleepless nights

Are what it takes to know You’re near

What if my greatest disappointments

Or the aching of this life

Is the revealing of a greater thirst this world can’t satisfy

And what if trials of this life

The rain, the storms, the hardest nights

Are Your mercies in disguise

“You don’t have to remember everything but you don’t have to forget everything either.”

Vorige week woensdag was een drukke dag. Voor een van mijn college moet ik een presentatie houden over een museum in Israël en ik had besloten (na ja, de docente had besloten en ik wil het vak halen) om bij museum langs te gaan. Zo kwam ik in Ashkelon terecht, een prachtige kustplaats. Ik moest op de Kibboets, Yad Mordechai ( Ter herinnering aan Mordechai) zijn.

De Kibboets werd in de jaren 40 opgericht, door Joden die tijdens WOII in Palestina waren. Door omstandigheden en politiek, werden ze gedwongen om hun kibboets naar de leider van de getto-rebellie in Lodz te vernoemen. Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948, werd er veel om de kibboets gevochten doordat hij op de hoofdweg richting Tel Aviv ligt. Doordat er 20 mensen omkwamen en er, ik citeer, “heldhaftig” gevochten werd, is op de kibboets een museum gebouwd. Dit museum moet Joods verzet en zelfverdediging symboliseren en herdenken, wat ook ten volle gebeurd.
Ik vind het altijd zo interessant om te zien hoe geschiedenis, mensen, daden geïnterpreteerd kunnen worden. Hoe iedereen vroeger dus een held was, geen fouten enz. enz. enz. Ja, ja ik weet het… die goede oude tijden… maar toch.
Geschiedenis en Herinnering zijn twee heel complexe concepten en dat is een van de dingen die we hier volop geleerd hebben. Alles heeft ten minste 10 kanten, iedereen heeft zijn eigen versie en ergens is er de waarheid. Zo lang je maar niet vergeet dat mensen mensen blijven, dat we allemaal fouten maken en moeilijk doen, dat een held zijn niet inhoudt dat je perfect bent – maar dat je weet met je fouten om te gaan, en weer op te staan nadat je gevallen bent.
Wow. Diep

En toch, het museum was erg mooi en ontroerend. Officieel gesloten, kreeg ik een privé-rondleiding en ik raad het ieder van harte aan —- als je ooit in de buurt bent, ga vooral naar Yad Mordechai en doe de groeten aan Linda.

Na een uur in de gloeiende zon gewacht te hebben, nam ik de bus terug naar Beer-Sheva, of the Shebs of Bash, en ging ik naar een Ethiopisch festival. Mijn vrijwilligerswerk heeft Ecothiopia georganiseerd- een ecologisch, Ethiopisch festival waarin je de Ethiopische cultuur kennen leert en je ook dingen over het milieu leert.
Geweldig.
Heerlijk gegeten, leuke dingen gezien en vooral genoten. Die mensen kunnen dansen. Wow. Vanaf jongs aan…dat rythme-gevoel, die flexibiliteit….Wow….. Ik stond versteld en was ERG jaloers
Ik moet echt ooit naar Ethiopië…. en ondertussen genoot ik van al de mensen. Mensen bekijken is en blijft een van mijn lievelingsbezigheden. En doordat die Ethiopiërs zo’n traditionele groep zijn was het alleen maar leuker: mannen en vrouwen strikt gescheiden, oud versus jong, koppelpogingen binnen de groep, omgang enz. enz enz. Jahaaa….. Mensen zijn gewoon leuk.

En daarna, in een cafeetje gegeten met een gedeelte van mijn familie hier.

Donderdag was Tymon klaar met de MIddelbare..een hele speciale dag in Roemenie en dat was wel even moeilijk. Moeilijk omdat ik er niet bij kon zijn, omdat ik dat allemaal niet mee kon maken, omdat ik zo veel herinnering van mijn eigen dag heb en mijn kleine broertje nu opeens zo klein niet meer is. Van baby gepromoveerd tot kleuter Succes met je BAC, Tym!

Vrijdag in Jaffa geweest. Het was over de 40 graad en we kwamen tot de conclusie dat dat wel erg warm was
En verder eigenlijk niets bijzonders…

Hoe gaat het eigenlijk met jullie? Nog leuke, mooie, ontroerende, verdrietige dingen gebeurd?

Liefs,
In His grip,
Es
Click to view slideshow.